و این زمان مرد دیگری آغاز می‌کند

که هنوز طعم تلخ شکستگی دل را نچشیده است

و دشنام دیگران، چون تیرهای زهر به دل او ننشسته است

و ستایش ایشان، او را به ورطه‌های خالی تحسین خویش نیفکنده است...

که هنوز دیوارهای سخت، تنه‌ی ستبر خویش را بر او نکوبیده‌اند

و سینه‌اش را مدال‌های افتخار نیاراسته است

و جوی‌های گل‌آلود، خود را به زیر پای او نکشیده‌اند

و چاه‌های میان تهی در پیش گام‌های او دهان باز نکرده‌اند.

و او، این تازه سفر کرده‌ی تنها، می‌خواهد که سوار بر اسب‌های سرکش نثر، در راه‌های نکوبیده بتازد و از حصارهای حصین شهری که بسیار، در پای دروازه‌هایش نشسته‌اند بگذرد.

که اگر نتواند، بی‌شک بازخواهد گشت

وچون کهنه قبایی شایسته‌ی سوختن، خویشتن را به دروازه‌های این حصار نخواهد آویخت و بست نخواهد نشست.

این زمان، مرد دیگری آغاز کرده است.