ننه بائومت: [با لحنی آن چنان گله‌مند و خسته، که دخترها دست از بافتن برمی‌دارند و بافته‌هایشان را زمین می‌گذارند.] مال شما هم دوباره گره می‌افته؟

اِما: [دختر بزرگ‌تر، در حدود بیست‌ودو ساله، می‌کوشد نخ بریده‌ای را وصل کند] عجب طاعونیه این نخ!

برتا: [پانزده ساله] آره، واقعاً این دفعه نخ مزخرفی بهمون دادن.

اِما: بابا کجاست؟ از ساعت نه بیرونه.

ننه بائومت: همینو بگو! کجا می‌تونه باشه؟

برتا: خودتو نگران نکن مادر!

ننه بائومت: اَه! این یه ترس دائمیه.

اِما باز شروع به بافتن می‌کند.

برتا: یک لحظه صبر کن اِما!

اِما: چی شده؟

برتا: فکر کنم یه صدایی شنیدم.

اِما: آنسورگه داره می‌آد خونه.

فریتز، پسرکی که هم‌چون دیگران پابرهنه و ژنده‌پوش است، داخل می‌شود.

فریتز: [می‌نالد] گشنمه مامان...