در این کتاب می‌خوانید:

دوره‌ی نوجوانی در بعضی جوامع توأم با بحران و تنش و در بعضی دیگر، با آرامش نسبی سپری می‌شود. این امر به دلیل یک سری تغییرات در نوجوانان و شاید یک سری تغییرات در والدین است. کودکان با ورود به سن بلوغ رشد شناختی پیدا می‌کنند، تیزهوش می‌شوند، اطلاعات عمومی آن‌ها بالا می‌رود و طبیعی است که در این هنگام، هوش و ذکاوت دوستان آن‌ها نیز افزایش می‌یابد، بنابراین دوستان خود را باهوش‌تر از والدین می‌دانند، و اگر سخنی از دوستان خود بشنوند آن را عین حقیقت تلقی می‌کنند و به‌جای عمل کردن به توصیه‌های والدین به سخنان دوستان خود عمل می‌کنند.