موراكامی مانند ديگر داستان‌ها و رمان‌هايش و در پی گسترش قدرت تخيل بی‌همتای داستان گويی‌اش، همان مضامين هميشگی و دغدغه‌های پايان ناپذير وضعيت وجودی بشری را مطرح می‌كند. حس گمگشتگی و فقدان، رها شدگی و تنهايی انسان، جستجوی معنای زندگی و هويت فردی، گسترش مرزهای جهان واقعی و فرا واقعی، همه و همه اين دردهای درونی اگزيستانسی بشری بهانه‌ای است برای او تا قصه‌هايی از جنس و نوع فولكور ژاپنی را به فرم و شكلی بسيار مدرن و يا پست مدرن و با زبانی روان و لحنی شيرين روايت كند .