همه‌ی آنهایی که شش هفت سال پایانی سلطنت محمد رضا شاه را به یاد دارند، این را هم به یاد دارند که نام ‏ساواک چه وحشتی در دل‌ها ایجاد می‌کرد، چنان وحشتی که خانواده‌ها حتا در چهاردیواری خانه هم در گوشی ‏از آن نام می‌بردند. ‏ در چنان شرایطی عدّهای جوان جسور جرئت کرده بودند که با گذشتن از جان خود، در مقابل رژیمی که دستگاه ‏جاسوسیاش، دستکم در ذهن مردم ابعادی ماوراء طبیعی یافته بود، به مبارزه برخیزند. ‏ آن‌ها با تکیه بر جسارت و حس عدالتخواهیاشان، و با سلاحهایی اندک با رژیمی که جنبش ظفار را درهم ‏شکسته و عراق را پس رانده بود، و رفته رفته داشت قدرتمَداران امریکا و اروپا را هم دچار وحشت می‌کرد، به ‏مبارزه برخاستند. زیر سلطۀ رژیمی که حتا در سینما باید اول به احترام رهبرش تا پایان سرود شاهنشاهی سر ‏پا می‌ایستادی، و تنها پس از توشیح ملوکانهاش نمایندگان «مجلس» می‌توانستند به لایحهای قانونیت ببخشند، و ‏در اول صبح همۀ دانشآموزان تا برای جان او دعا نکرده بودند، نمی‌توانستند به کلاس درس بروند و…، عدّهای ‏پیدا شده بودند که دم از سرنگونی می‌زدند! ‏