ساکت و ساده و سبک بود، 

قاصدکی که داشت می‌رفت. 

فرشته‌ای به او رسید و چیزی گفت. قاصدک بی‌تاب شد و هزار بار چرخید و چرخید و چرخید. 

قاصدک رو به فرشته کرد و گفت: «اما شانه‌های من ظریف است. من نازک‌تر از آنم که پیامی این چنین بزرگ را با خود ببرم.» 

فرشته گفت: «درست است، آنچه تو باید بر دوش بکشی نا‌ممکن است و سنگین، حتی برای کوه. اما تو می‌توانی، زیرا قرار است بی‌قرار باشی. 

» فرشته گفت: «فراموش نکن. نام تو قاصدک است و هر قاصدکی یک پیامبر.» آن وقت فرشته خبر را به قاصدک داد و رفت و قاصدک ماند و خبری دشوار که بوی ازل و ابد می‌داد. 

حالا هزار سال است که قاصد می‌رود، می‌چرخد و می‌رود، می‌رقصد و می‌رود و همه می‌دانند که او با خود خبری دارد. 

دیروز قاصدکی به حوالی پنجره‌ات آمده بود. خبری آورده بود و تو یادت رفته بود که هر قاصدکی یک پیامبر است. پنجره بسته بود، تو نشنیدی و او رد شد. 

اما اگر باز قاصدکی را دیدی، دیگر نگذار که بی‌خبر بگذارد و برود. از او بپرس چه بود آن خبری که روزی فرشته‌ای به او گفت و او این همه بی‌قرار شد.