«چطور باید فیلمنامه پرفروش نوشت؟» این سؤال به‌ظاهر ساده، زیربنای اصلی و هدف نهایی «الگوی گسترش ایده داستانی» است. بله «نوشتن فیلمنامه پر‌فروش». شاید در نگاه اول، کلمه «پر‌فروش» کمی‌بازاری و سودجویانه به‌نظر برسد ولی اگر به‌دور از پیش‌داوری‌ها دقیق‌تر به تحلیل این قضیه بپردازیم، به نتایج واقعی‌تر و منطقی‌تری خواهیم رسید. تمام سوء‌تفاهمات و موضع‌گیری‌های بی‌دلیل در برابر این مسأله، ریشه در دیدگاه منسوخی دارد که فقط استفاده از مؤلفه‌های مبتذل و کلیشه‌ای و یا امکانات وسیع و نامحدود استودیوهای فیلم‌سازی را دلیل جذابیت یک فیلم به‌شمار می‌آورد و درنتیجه هر فیلم پر‌فروشی را عوام‌پسند و بی‌ارزش قلمداد می‌کند.

این دیدگاه کسانی است که از دور دستی به آتش دارند و یا چون توانایی تولید فیلمی ‌با ارزش‌های فرهنگی و هنری و در عین حال پرمخاطب را ندارند به این طریق خود را توجیه می‌کنند و یا از تازه‌واردان سردوگرم‌نچشیده‌ای هستند که فکر می‌کنند فیلم خوب و ارزشمند را فقط اندک مخاطبان خاص باید ببینند و جذب انبوه تماشاگر و مخاطب اهمیتی ندارد در‌حالی‌که دست‌اندرکاران و تولید‌کنندگان حرفه‌ای سینما در این مورد نظر کاملاً متفاوتی دارند و ضرورت جذب تماشاگران را عمیقا باور دارند.