و مثل همه‌ی روزهای 31 سال و 8 ماه دیر رسیدن: در را که باز می‌کنم پایم روی حکم است. کیفم را نمی‌گذارم روی میز. حکم را برمی‌دارم، پله‌ها را دوتا یکی می‌کنم و:

"تاکسی، دربست"

باد خوشی در خیابان ایرانشهر می‌وزد. و در مسیری که منتهی می‌شود به پلاک سه در کوچه‌ی هفتم.

راننده چرتی است؛ اما خوب می‌گازد در اتوبان همت.

و ساعت: 11 سبح

خانه از اغیار خالی

نامه‌ها و حکم‌های اداری 31 سال و 8 ماه را می‌ریزم تو سطل زباله‌ی فلز و آتش می‌زنم. آتش که حکم‌ها را می‌خورد من سیگاری می‌گیرانم.