کنار دروازه‌ی مهرجان، وقتی آن دو مرد چرتِ عباس‌آقا را پاره کردند و به‌اتفاق بچه به‌‌او خندیدند، در واقع روح زمانه را در تنش دمیده بودند؛ روحی با قدرتِ سرایتِ حیرت‌آور که با دمیده ‌شدن به‌کالبدِ پشت‌کوهی‌ترین دهاتی جوان و حساس، همه‌ی رسوم به‌نظرش ناساز می‌آمد. از آن به‌بعد دیگر به‌فرمان‌های نیاکان و بزرگان ‌کار نداشت، تا به‌عاقلانه بودن رسم و رسوم مطمئن نمی‌شد، انجام‌شان نمی‌داد.