دیدرو که یکی از مهم‌ترین نویسندگان و اندیشمندان عصر روشنگری در فرانسه است، این رساله‌ی روایی کوتاه را در نیمه‌ی دوم قرن هجدهم نوشته و در آن گفت‌وگویی خیالی میان خود و یک شخصیت خاص که در آن زمان به او «لاابالی» گفته می‌شد، ترتیب می‌دهد و در آن درباره انواع مصادیق مانند اخلاق، عشق، آموزش، مذهب و سرنوشت و … بحث می‌کند. این رساله از بنیادین‌ترین آثاری‌ است که در آنها می‌توان رئوس فکری لیبرال و فردگرا را مشاهده کرد و همین امر است که این کتاب دیدرو را به یکی از مهم‌ترین آثار داستانی- فلسفی قرن هجدهم تبدیل کرده است.