 | آسمون فقط يك سقف خالی روى دردهاى انسانهاست... اریک امانوئل اشمیت | مهمان ناخوانده |  |
مصرف
مگر در تمام خواب‌های یک‌بارمصرفِ این ساعتِ محال | چند نفر این دردِ ممکن را مصرف می‌کنند که تو تک‌نفره | مکرّرن | دراز وُ نشست رفتی در قلب‌ام
جونم رو کف دستم میگیرم و خرجش میکنم، دوست دارم جونم رو به مصرف برسونم.
شعرم نمیاد و فقط شعارم مییاد، از تولید به مصرف، شعار میگم. مینویسم، مینویسم.