«هیچ داستانی برای گفتن وجود ندارد.»

و ملال آغاز می‌شود. و چون نویسنده به تنهایی تحمل این ملال را ندارد از نو به داستان پناه می آورد.

«من به سادگی می‌توان ملالم را به شخصیت‌هایم انتقال دهم.»

و جست و جو برای پیدا کردن شخصیت‌هایی که پذیرای ملال وی باشند آغاز می‌کند. اما دیری نمی‌گذرد که درمی‌یابد: اساسا شخصیت بدون ملال وجود ندارد.

پس از نو به این نتیجه می‌رسد:

هیچ داستانی برای گفتن وجود ندارد.