در این نمایش‌نامه "مامان بزرگ "از آپارتمانی که در آن با دختر تهی مغز و داماد منفعل خود زندگی می‌کند، بیرون رانده می‌شود و جای او را مردی جوان پر می‌کند .مامان بزرگ گرچه جسمی فرسوده و درهم شکسته دارد، گیراترین و داناترین چهره این نمایش‌نامه است .وی دید روشنی از تاریخ دارد و قادر به درک و همدردی با دیگران است، اما در مرد جوان نشانه‌هایی از ارزش معنوی، احساس و عمق اندیشه نمی‌توان سراغ گرفت .در این نمایش‌نامه، اگر مرد جوان نماد ارزش‌های سطحی و مامان بزرگ نماد ارزش‌های واقعی و اصیل محسوب گردند، مفهوم داستان روشن می‌شود .