گفتم بهار کو؟

تابوتی در غروب نشانم داد

بر شانه‌های مردان

در شیون زنان

یا لاله‌ای که سرخ و سراسیمه رسته بود

از لای درز آن

شلاق باد و باران

بر بند گرده می‌خورد، اما من

می‌بینم

سرخ و درشت

در هر دو سو نشسته سبکبال

چون آتشی جوان‌اند

یاقوت و ازغوان‌اند

در این مدار سورت سرما و خواب سنگ

می‌بینی اینچنین که شکفته است

در چله زمستان؟

از تارهای رگبار

در کوچه‌های خاموش

سازی بساز، بنواز

 گلهای سرخ شیراز

 خونابه خوردگان‌اند