نغمه‌سرای دوره‌گرد، اپرای نوآورِ وِردی با تنش‌های فراوانی روبه‌رو شد. از طرفی او نمی‌خواست طرفداران وفادار و پروپاقرصش را از دست بدهد و از طرفی دیگر نوآوری و نوبه‌نوشدن را برای رشد اپرا لازم می‌دانست. این آهنگساز مشهور و پرطرفدار و محبوب ایتالیایی بر سر دوراهی قرارگرفته بود و می‌دانست که ایتالیایی‌های موسیقی‌پرستِ سنتیِ قرن نوزدهم، روی چندان خوشی به نوگرایی نشان نمی‌دهند. به یاد داشته باشیم که برلیوز (Belioz)، لیست (List) و واگنر (Wagner) ـ نوگرایان بنام آن زمان ـ با سخت‌کوشی حرف خود را در اروپا به کرسی نشاندند.وردی، با ترفندی زیرکانه اپرای نغمه‌سرای دوره‌گرد را ساخت. جنبه‌های ملودرام سنتی را در نظر گرفت و برای لحظات هذیان و ازخودبی‌خودشدن‌های قهرمانان داستان، از قدرت‌های تصویری و گره‌افکنی تئاتری کامارونه (Camarone) استفاده کرد و از نردبان بلند قله‌ی حماسه بالا رفت و به عمیق‌ترین لایه‌های وجدان راه پیدا کرد. و با گستاخی سدهای دست‌وپاگیر را شکست و اپرای نغمه‌سرای دوره‌گرد را با موفقیتی باورنکردنی بر روی صحنه برد