بهش گفتم: نه جانم، ... آخه تو چه‏طور همچین فکری کردی؟ این‏جا آسایشگاهه. مادرِ 6457 گفت: آهان. که این‏طور. خوب، مگه این‏جا به اندازه‌ی کافی آسایش نداشت که باید میبردنش استراحتگاه؟ گفتم: ای بابا، خانمِ 6457، موضوع به این سادگی‌هام که فکر میکنی نیست... بعضی وقت‏ها آدم باید اول آسایش داشته باشه، بعد استراحت کنه. بعضی وقت‏هام برعکسه. در هر حالت، چه این حالت چه اون حالت، اول از همه، صلاح و مصلحت خود بیمار بررسی میشه. بعد گفتم: با این حساب، خیالت راحت باشه. اگه پسرت رو از این‏جا بردن یه جای دیگه، حتماً به صلاح خودش بوده.