و چه عبارتِ تلخی است زیستن | به هنگامی که سرزمین‌ات در میانِ آوازِ دیوارها | پا به بسترِ ماه می‌کشد.

زنان را دوست می‌داشت: نیش‌ها و بوسه‌های‌شان را | ظرافتِ پنجه و خنجِ برهنه‌گیِ‌شان را |گمشده در پیدا و نهانِ‌شان را نیز.

گاه باید خود را گم کرد | چون نجابت | که در کوچه پس کوچه‌های این شهر دست‌به‌دست می‌گردد.

بگذار | عشق‌ها نشمه شوند | تا در میانِ نشمه‌گان | لبانِ عشق بوسیم

و چه جان‌کاه بود | مردن | با چشمانی بسته.

حال، بیا تا زمان نخواندَ‌ت‌ام با لباویزِ لبی بر لبی بوسه‌ای پروریم.