انگار از شیکمم نیست که این پسر تو پایین می‌آد، ایگناسیو. انگار از توی سرم، از پشت چشم‌هامه که داره آروم آروم پایین می‌آد.

من آدم ِ خسته‌‌کننده‌ای‌ام | یه شاعر | با چراغایِ روی سَرِش | که حتی نمی‌تونه روشن‌شون کُنه.

اگه کسى توى‏ خیابون صدات زد سرت رو برنگردون... ممکنه هزار نفر دیگه هم اسم‏شون شبیه اسم تو باشه.

دیشب خواب‌های عجیبی دیدم. توی اتاقی که دیوار نداشت محبوس بودم. جرات نمی‌کردم تکون بخورم. وایساده بودم. سیاهی محاصره‌ام کرده بود. پشت سرم یه تخت بود که یه ملافه‌ی سفید پوشونده بودش. روی تخت یه بال کبوتر بود. همون وقت اون اومد.

گوش‌هایم نمی‌شنود. چشم‌هایم نمی‌بیند و در کاسه‌ی سرم سکوت خشک برهوتی‌ست که باد گه‌گاه غبار آن را پراکنده می‌کند.

آيا مى‏‌توان با سفالى كه از بامى‏ مى‏‌افتد و سرتان را مى‏‌شكند سخن گفت؟

  بی‌اینکه سرم را برگردانم و نگاهش کنم، سکوتش را از لابه‌لای صدای قدم‌هایم احساس کردم