من از نگاه کلاغی که رفت فهمیدم | که سرنوشت درختان باغمان تبر است

انگار که همیشه پشت یک درخت ایستاده‌ای تا مرا دوباره و صدباره ببینی. انگار نه انگار که من زن تو هستم و هر روز بوی سبزی سرخ‌کرده می‌دهم.

از آسمان که فرو افتاد، لای شاخ و برگ درخت‌ها گیر کرد. با باد تکان می‌خورد و با هر باران تکه‌ای از بدنش را از دست می‌داد. تا بهار و هرس درخت‌ها مدتی وقت داشت که زندگی کند.

حتما رفته بودم بنارس | حتما آنجا به دست یکی از معشوقه‌های تو کشته شده بودم | حتما آخرین صحنه عوعوی سگی و چند درخت و اناری که می‌افتاد.

آسمان من با تو تمام خالی ِجهان را پر کرده | و دیگر جایی برای هیچ درخت و دریا و پرنده‌ای نمانده