اینا با بوی من معاشقه می‌کنن، با سایه‌ام ، با نفسم، با ضربان قلبم. تا یه چیزی می‌گم، فوری با حرفام جفتگیری می‌کنن... اگه خودمو تو آینه نگاه کنم با تصویرم معاشقه می‌کنن.

دو لاله‌ی سرخ می‌سابم بر سپیدی موهام | بوی بوسه می‌آید از گلویم | بیرون می‌زند از لبم | بوق ممتد اشک | دلم دلم دلم.

پنجره‌ی‌ اتاق‌خواب‌ را بسته‌ بودیم‌ تا‌ صدای‌ نفس‌نفس‌ پیوسته‌ و ناله‌های‌ خوش هماغوشی‌ بیرون نرود. بعد، تا ملكتاج‌ پنجره را بازکرد، اتاق پر شد از بو‌ی محبوبه‌های‌ شب كه‌ بی صبرانه پشت شیشه منتظر بود تا اجازه‌ی ورود پیدا کند.

راستی که بوی حقوق بشر اروپایی | چقدر با بوی حقوق بشر ایرانی | فرق می‌کند | به خاطر نفت!

دلم می‌خواهد از خواب که بیدار می‌شوم هیچ بویی نیاید و هیچ دستی نباشد که لمسم کند و هیچ لبی نخواهد که دهانم را ببوسد.

بوی چوبِ سوخته حتماً قدیمی‏ترین بوی زمین است، کهنه‏ترین بویی است که انسان و حیات هنوز به خاطر دارند.

پیش از دیدنش‌ گمان نمی‌کردم از آن تاریکی، از آن همه ابهام و ندانستن من؛ از او و از تنش عطر اقاقیا بیاید. بو کردم تا در خاطرم خوب بماند و خوب به حافظه‌ام بسپارمش. نفس کشیدمش از ابتدای تنش، از انگشت‌های پاهایش تا پیشانی‌اَش و دوباره و چندباره، تا آنجا که به درونش می‌رسید.