مى‏‌خوام ديگه... آسوده زندگى كنم... يه كم ديره، مى‌‏دونم، حتى براى آسوده زندگى كردن... ولى‏ اگه مى‏‌خوام زمان از دست رفته رو جبران كنم‏ بايد عجله كنم...

مشق اول: خوندن در هر زمان و مکانی، مشق دوم: نوشتن از هر چیز و ناچیزی.

  من هر شب از شکافِ نامرئیِ شیشه‏ها، «زمان» را می‏بینم که داخل می‏آید و در من و تمامِ اشیاء می‏نگرد.

از آن زمان که برای اولین بار در همین باغ به من گفته بود «دوستت دارم» تا همین چند روز پیش که کسی دیگر، همین جمله‌ی کلیشه‌ای را برایم تکرار کرد، انگار هزار سال می‌گذرد. از آن «دوستت دارم» تا این یکی، چقدر مردم و زنده شدم، زمین خوردم و بلند شدم، بالیدم و خم شدم و فرو رفتم

دکتر نتوانسته بود تشخیص دهد که در تو آیا شوقی هست برای زندگی؟ زمان باید می‌گذشت تا تکلیف را معین کنند. چه موقعیت عجیبی ا‌ست. حتی نمی‌توانم آرزو کنم زمان بایستد.

ما روز به روز در یک خانه‌ی پنجاه متری با گذرِ زمان از هم دور‌تر می‌شدیم و هر روز بیشتر احساسِ تنگی می‌کردیم.

می‌توانید سر روی شانه‌های این شعر بگذارید | و تا حل کسر مجهول زمان | هق‌هق مثل من دوات بگریید